04. november 2019
Gedurende mijn hele leven (sinds mijn tienertijd) heb ik tientallen dagboeken bijgehouden. Schrijven is altijd een heilzame uitlaatklep voor mij geweest. Telkens als ik grote en kleine zorgen aan het papier toevertrouwde, leken ze een klein beetje op te lossen. Ze voelden dan iets minder scherp. Mijn dagboek over de rouwperiode van mijn man begon op het moment dat ik mijn zorgen en verdriet niet meer met hem kon delen. Door de zware medicatie en doordat alle aandacht naar de ziekte ging,...
17. oktober 2019
Als ik vertel wat ik doe van beroep, krijg ik meestal twee reacties. Naast: ‘Is dat niet zwaar?’ hoor ik ook vaak de vraag ‘Waarom moet je daarvoor in begeleiding?’ Wel; over dat laatste valt er iets te zeggen. Het is inderdaad zo dat wij als mensen biologisch ‘uitgerust’ zijn om met verlies om te gaan. Het zit als het ware in ons DNA. Tussen onze geboorte en onze dood, maken we veel verliezen mee. Ze brengen ons een moeilijke tijd, maken ons verward en soms is het verlies zo...
27. september 2019
“Je krijgt kinderen en een week later (zo lijkt het toch) zijn ze weer weg…” Aan het woord is een 52 jarige moeder die contact met me opnam omdat ze zich zo leeg voelt. Zo leeg als haar leeg nest. Een partner is er niet meer en daardoor valt de stilte nog meer op. En dat kan ik goed begrijpen. Het ene moment was je nog bergen vuile sokken; zeur je regelmatig over die rommel op de kamer en het andere moment mis je dit enorm. Maar wat is dat nu precies: dat lege-nest-syndroom? Een syndroom...
16. september 2019
"Death is nothing at all" is een bekend gedicht. Het is een grafrede uit 1910, maar talloze malen bewerkt en voorgelezen op uitvaarten. De kracht van het gedicht is de eerste zin: "Death is nothing at all" - " De dood is helemaal niets". Ik geef jullie hier de Nederlands vertaling: "De dood is helemaal niets. Ik ben alleen maar naar de volgende kamer gegleden. Er is niets gebeurd. Alles blijft precies zoals het was. Ik ben ik jij bent jij. En het oude leven dat we zo liefdevol samenleefden is...
28. augustus 2019
Iedereen gaat ooit dood. Dat wéten we en toch… Als kind vond ik het een raar idee dat het leven ooit ophield en dat je er dan niet meer zou zijn. Ik kon daar echt nachten van wakker liggen. Toen dacht ik ook nog dat alleen oude mensen dood gingen. Maar we zijn ons steeds meer bewust van onze kwetsbaarheid. Aanslagen, dodelijke ziektes: soms denk je dat er niemand aan ontkomt. Angst om dood te gaan heeft dan ook te maken met onzekerheid. Het is zo onduidelijk wat er ‘daarna’ gebeurt. Je...
06. augustus 2019
Verlies is van alle tijden. Vroeg of laat raak je iemand of iets dierbaar kwijt. Je hele wereld kan dan op zijn kop staan. Er breekt een woelige tijd aan. Je moet het gaan aanvaarden en het een plek geven in je leven. Veel mensen vragen me: hoe doe je dat dan Karin? Hoe begin ik eraan? Dan vertel ik vaak het verhaal van de drie bomen: Er waren eens drie bomen, die alle drie in een hevige storm een grote tak waren kwijtgeraakt. De drie bomen waren elk op een andere manier met hun verlies...
15. juli 2019
‘Dus ik ben niet gek? ‘, vroeg ze. ‘Absoluut niet. Helemaal ok.’, glimlachte ik. Mijn cliënte en ik hadden net de tekening bekeken van het DNA-model van rouw (Johan Maes e.a.) Belangrijk hierbij voor haar was de erkenning dat haar verdriet na 3 jaar er nog mag zijn. Dat het normaal is dat er moment zijn waarop het verlangen en het gemis getriggerd worden en haar terug huilbuien en sombere gedachten bezorgen. Waarom dacht ze dan dat ze niet goed bezig was? Sterker nog: dat ze gek aan...
09. juni 2019
Al 2 jaar een vaderdag zonder papa voor mij. Hij stierf op 13 maart 2017. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan hem denk; soms in een flits, soms met een hart vol heimwee. Hoe oud je zelf ook bent en hoelang je ook je vader nog gekend hebt; vanaf het moment dat hij wegvalt, is er een stuk van je identiteit veranderd. Met alle reclame en aandacht rond Vaderdag, zie ik -in alle eerlijkheid- een beetje op tegen die dag. Ik besef goed dat ik niet de enige ben. Het zal voor meerdere mensen geen...
27. mei 2019
Als ik op vakantie ga, heb ik altijd een paar dagen nodig om te acclimatiseren. Het andere landschap komt met fellere of andere kleuren binnen. De vreemde taal klinkt onbekend in de oren. Mijn buik moet wennen aan nieuw voedsel, andere kruiden… Misschien ben ik wat gevoeliger hiervoor, maar toch: het duurt even. Het heeft tijd nodig om al die nieuwe indrukken te verwerken. Daarom is het voor mij geen goed plan om in dit nieuw land dadelijk van alles te ondernemen. Dat zou verkeerd uitdraaien....
27. mei 2019
Als rouwbegeleider ga ik praten over de dood niet uit de weg. Vragen zoals: ‘Is er leven na de dood?’ of ‘Heeft het leven zin?’ hebben mensen altijd gefascineerd. Iedereen heeft er wel een mening over of heeft er toch tenminste ooit bij stilgestaan. Maar als je gelooft in een leven na de dood - hoe ziet het er dan uit? Jouw specifieke visie over leven en dood hangt samen met jouw mens- en wereldbeeld. En dit beeld is een onderdeel van jouw identiteit… Het geeft je een ‘kader’; een...

Meer weergeven