15. juli 2019
‘Dus ik ben niet gek? ‘, vroeg ze. ‘Absoluut niet. Helemaal ok.’, glimlachte ik. Mijn cliënte en ik hadden net de tekening bekeken van het DNA-model van rouw (Johan Maes e.a.) Belangrijk hierbij voor haar was de erkenning dat haar verdriet na 3 jaar er nog mag zijn. Dat het normaal is dat er moment zijn waarop het verlangen en het gemis getriggerd worden en haar terug huilbuien en sombere gedachten bezorgen. Waarom dacht ze dan dat ze niet goed bezig was? Sterker nog: dat ze gek aan...
09. juni 2019
Al 2 jaar een vaderdag zonder papa voor mij. Hij stierf op 13 maart 2017. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan hem denk; soms in een flits, soms met een hart vol heimwee. Hoe oud je zelf ook bent en hoelang je ook je vader nog gekend hebt; vanaf het moment dat hij wegvalt, is er een stuk van je identiteit veranderd. Met alle reclame en aandacht rond Vaderdag, zie ik -in alle eerlijkheid- een beetje op tegen die dag. Ik besef goed dat ik niet de enige ben. Het zal voor meerdere mensen geen...
27. mei 2019
Als ik op vakantie ga, heb ik altijd een paar dagen nodig om te acclimatiseren. Het andere landschap komt met fellere of andere kleuren binnen. De vreemde taal klinkt onbekend in de oren. Mijn buik moet wennen aan nieuw voedsel, andere kruiden… Misschien ben ik wat gevoeliger hiervoor, maar toch: het duurt even. Het heeft tijd nodig om al die nieuwe indrukken te verwerken. Daarom is het voor mij geen goed plan om in dit nieuw land dadelijk van alles te ondernemen. Dat zou verkeerd uitdraaien....
27. mei 2019
Als rouwbegeleider ga ik praten over de dood niet uit de weg. Vragen zoals: ‘Is er leven na de dood?’ of ‘Heeft het leven zin?’ hebben mensen altijd gefascineerd. Iedereen heeft er wel een mening over of heeft er toch tenminste ooit bij stilgestaan. Maar als je gelooft in een leven na de dood - hoe ziet het er dan uit? Jouw specifieke visie over leven en dood hangt samen met jouw mens- en wereldbeeld. En dit beeld is een onderdeel van jouw identiteit… Het geeft je een ‘kader’; een...
18. april 2019
Vorige week had ik een intakegesprek met een jonge vrouw. ‘Ik kom eigenlijk voor raad’ zei ze. Haar collega, met wie ze intens samenwerkt, bleek haar kindje plots op 6 maanden zwangerschap verloren te hebben ‘Ik ben er kapot van’, vertelde ze. Zelf mama van 2 kindjes was er een intens meeleven geweest gedurende de zwangere maanden. Samen hadden ze gebabbeld over bevallingen, kwaaltjes, baby’s en nu.. kwam daar plots een einde aan. ‘Het ergste is’, zuchtte ze, ‘ik weet niet wat...
18. april 2019
Alles in het leven heeft zijn ritme. Toch is het absoluut niet vreemd dat het weer en het seizoen een invloed kunnen hebben op je gemoed. Bovendien kan je in een verliessituatie extra gevoelig zijn. Dan kan je opzien tegen de donkere en koudere dagen. Hoe kan je hier wat beter en makkelijker doorkomen? Laat je inspireren door de natuur Rouwen is hard werken. (Als de tijd alle wonden heelde, hoefde je maar gewoon te wachten. Zo werkt het niet). De natuur ligt even stil in de winter. We hebben...
18. april 2019
Afscheid nemen is iets wat we regelmatig moeten doen in ons leven. Ooit sloot ik voorgoed de deur van mijn huis in Limburg. Dat bracht nogal wat met zich mee heb ik ondervonden! Naast de praktische regelingen, besefte ik bij elke kast die ik leegmaakte dat deze periode een afgesloten hoofdstuk was in mijn leven. Een mix van emoties begeleidde deze tijd en met de ene kon ik al beter overweg dan met de andere…... Het herinnert me aan een gedicht dat ik ooit op mijn muur had hangen. Het gaat zo:...
13. april 2019
September 2009 begon de moeilijkste periode in mijn leven. We kregen de diagnose van kanker. Doodziek van de chemo en de bestralingen, moest mijn man in januari ook nog dringend geopereerd worden. Hij heeft het ziekenhuis niet meer verlaten. Het was een intense periode met zeer weinig slaap, veel emoties, angst maar ook enorm veel liefde. Een fragment uit mijn dagboek van toen: ‘Guido is eindelijk rustig. Ik sluip naar de badkamer en bekijk mijn spiegelbeeld. Mijn haren zijn zo vettig dat ze...
13. april 2019
Vorige week vertelde me iemand dat ze op een begrafenis tranen met tuiten gehuild had. 'En ik kende die vrouw niet eens zo goed', zei ze. 'Ik schaamde me dood'. Niet doen. Soms worden we getriggerd om verdriet dat ergens in ons sluimert te laten opkomen. Mensen zijn de enige soort die huilen met waterlanders. Dat blijkt te maken met de volkomen hulpeloosheid van baby's. Door te huilen, communiceren ze en vragen ze om troost en eten. Het is maar normaal dat je af en toe tot tranen geroerd wordt....
09. april 2019
December de feestmaand bij uitstek. Dat hoor en zie je in de media. Maar als je in een rouw- of verliesproces zit, kan dit een periode zijn die je het liefst wilt overslaan. Wat mij persoonlijk na de dood van mijn man heel erg kwaad kon maken, was dat de wereld gewoon doordraaide. Voor mij was die namelijk stil blijven staan. Toch gaat het leven door. Ook de winter dus met zijn donkere periodes en… de feestdagen. Een Kerstmis en een Nieuwjaar zonder je (overleden) partner, je vader, je...

Meer weergeven